Tamara’s weblog

Hier komt weer eens een verhaaltje over de afgelopen tijd. Goed, die week na dat mams naar huis is gegaan zijn we met 10 man naar Cadiz in het zuiden van Spanje afgereisd om Carnaval te vieren. Het was nog even spannend of het door zou gaan want Cadiz was aan het overstromen vanwege een overdosis aan regen, maar gelukkig kwam dat net op tijd goed. We vertrokken op vrijdagochtend 10 uur. Half tien op het busstation afgesproken. Om kwart voor tien waren vier van de tien reizigers present en de rest was spoorloos. Bokhyun was ergens op; het busstation maar toen ik hem uitlegde waar we waren zei hij ‘ok, ik kom daarheen’ en dat was het laatste wat we van hem hoorde. Om 5 voor vertrektijd belde hij super gestrest op, ‘waar is de bus!?!’ Jon was nergens en heeft geen telefoon, dus die kwam uiteindelijk 10 minuten voor vertrek aanrennen. Lorraine, Peggy en Janet hadden ook alle drie vertraging. Lorraine kwam om 10 uur precies aanrennen (ik was uitgestapt om haar d’r busticket te geven en toen had de buschauffeur de deuren al gesloten voor vertrek, heel fijn.) Maar de absolute laatkomer was Sjoerd, die belde namelijk om tien uur dat hij zich verslapen had. Hij heeft dus de bus gemist en heeft voor later die dag een nieuw ticket geboekt. Goed, uiteindelijk zat bijna iedereen in de bus.

8 uur later..

Whoehoe Cadiz in zicht! Redelijk gesloopt maar blij dat we er eindelijk waren stapte we de bus uit. We zouden uitzoeken hoe we naar Puerta del Santa Maria moesten een klein dorpje 8 kilometer van Cadiz, wat eten en dan de stad in gaan. Natuurlijk ging het niet zoals gepland want Janets koffer was verdwenen. Iemand had de verkeerde koffer meegenomen. Vet balen, verkeerde koffer meegenomen en gewacht op het kantoortje dat niet open ging. Spanje….  Goed, bus gepakt naar Puerta, 8 kilometer bleek bedrog te zijn want de appartementen waren ruim 20 kilometer van Cadiz. We kwamen dus behoorlijk laat aan, nog net op tijd wat te eten gevonden en vervolgens de koffer open gemaakt om en adres of telefoonnummer te vinden. Er zaten hele vreemde dingen in die koffer met op nummer 1 een ‘furbywoordenboek’. (ja dat pratende robotbeestje dat jaren geleden zo populair was). Met woorden erin als ‘woeboedoe: ik heb honger’. Wat nog vreemder was, was dat de eigenaar alle woeboedoe-woorden in Russisch vertaald had en dat achter had geschreven. Furby was nergens te vinden… Anyway, dat meisje heeft een kutweekend gehad want die zijn het hele weekend bezig geweest die koffer terug te krijgen.

Carnaval zelf was super leuk. Iedereen had ontzettend zijn best gedaan qua kostuums en je kon het zo gek niet bedenken of het liep daar rond. Iedereen had flessen drank mee en de straten en een groot plein stonden vol met mensen die lekker aan het feesten waren. Heel goed gezellig sfeertje. Jammer dat het op een gegeven moment keihard begon te regenen en de kroegen al dicht waren. Daardoor wilde iedereen naar huis en waren er meer dan 200 mensen voor ons die een taxi wilden. We hebben meer dan een uur in de regen gewacht. Die dag erna hebben we lekker op het strand rond gehangen want eindelijk was het eens mooi weer. Zondagavond 23.00 uur weer terug, om 7 uur ’s ochtends in Madrid en om 8.30 weer vrolijk in de klas zitten. Zijn we bikkels of niet?

Ik weet dat ik tot nu toe nog niet zo veel op mijn weblog geschreven heb en daarom krijgen jullie nu ineens twee verhaaltjes in een. Ik woon namelijk officieel in een gekkenhuis. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Bijna alle jongens waar ik eerst mee woonde zijn weer terug naar hun eigen landen en daarvoor in de plaats zijn er twee nieuwe Franse jongens, een nieuwe Belgische jongen (Franstalig) en twee meisjes uit Slovenië bijgekomen. De enige die er nog is van de vorige lading is de Marrokaanse jongen Maruan. Hij deelde zijn kamer met Berta, een Spaanse waarmee hij getrouwd is. Tot zo ver de achtergrondinformatie.:PBerta en Maruan hebben voordurend ruzie en daarbij schreeuwen ze tegen elkaar zoals ik nog nooit twee mensen heb horen schreeuwen. Het volume dat daaruit komt is echt niet normaal en ze vechten bij voorkeur ’s nachts. Vorige week is een van hun ruzies uit de hand gelopen en is dolle Berta compleet doorgedraaid. Ze heeft een tafel van de muur losgetrokken en alles dat ze kon vinden door het huis gegooid. Ze heeft de telefoon gemolesteerd, het internetmodem, glazen, alles dat in de badkamer stond heeft vliegles gekregen en omdat Maruan de badkamerdeur niet open deed zit er nu ook een gat in de deur. (Dat meisje is sterk en ik vind haar oprecht eng. Die slaat gewoon met haar vuist een gat in de deur!!) Dat kind kent gewoon geen grenzen als ze boos is. Ondertussen waren mijn moeder en ik in de stad en stonden mijn huisgenoten bibberend van angst in de keuken met de deur gesloten te wachten tot het voorbij was. Nou, alle kapotte spullen waren inmiddels weer vervangen en Berta was vertrokken. Omdat ze alles gesloopt had mocht ze nooit meer terugkomen van de huisbazin. Doei Berta, doei. Tot nooit meer ziens.Helaas ging het natuurlijk niet zo.. Berta had nog steeds haar sleutels en besloot afgelopen zondagnacht om ons huis binnen te dringen. De vrienden van Maruan (die hier elke nacht komen schreeuwen, drinken en de meest uiteenlopende soorten drugs proberen tot gemiddeld zeven uur ’s ochtends) waren net vertrokken en eindelijk kon iedereen slapen. Die pret heeft echter maar een half uur geduurd want toen kwam Berta het huis binnen stormen. Het geschreeuw begon weer opnieuw en de glazen vlogen weer door de kamer. Schreeuwen, huilen, slaan de pret kon niet op. Maar aangezien het nogal een eng stel is zei niemand er wat van en bleef iedereen stil in bed liggen. Maruan had Berta echter verteld dat een van de Slovenische meisjes haar gestoord vond (omdat ze tijdens hun vorige ruzie ons huis gesloopt had) en dat pikte ze niet. Dus dat enge Spaanse wijf stormde zomaar de kamer van Ana binnen en probeerde haar aan te vallen. Gelukkig hield Maruan haar tegen en deed hij dit ook bij Berta’s tweede poging die nacht om Ana een afranseling te geven.De volgende ochtend zag het huis eruit alsof de derde wereldoorlog er begonnen was. Onze arme woonkamerdeur moest er ook aan geloven en ook daar prijkt nu een afdruk van Berta’s meedogenloze vuisten. Naast de gebroken spullen lag de vloer lag ook bezaaid met Cocaine benodigheden en aangezien we ze daar over hoorden schreeuwen die nacht, weten we inmiddels dat er niet enkel softdrugs in ons huis gebruikt wordt. Kortom, we waren er helemaal klaar mee. Vooral ik en de andere twee meiden zijn bang dat dat enge wijf ineens weer terug komt en die 15 drugsgebruikende vrienden elke nacht hebben we ook geen zin in. We hebben dus een gesprek gevoerd met iedereen in het huis en duidelijke afspraken gemaakt over wat hier wel en niet kan. Als Maruan zich daar niet aan houdt dan bellen we gelijk de huisbazin om hem eruit te laten zetten. De sleutels van Berta heeft hij echter nog steeds niet terug. Ik heb dus maar een busje haarlak gekocht die ik naast mijn bed laat staan voor het geval ze terugkomt. Ik en de andere twee meiden hebben immers geeisd dat ze haar sleutel inlevert en dat vindt ze vast niet leuk..

Zoals ik een aantal van jullie beloofd heb zou ik ook nog wat over de korte vakantie in Marrakesh schrijven. Dat was echt ontzettend leuk. Het zag er even naar uit dat we ons vliegtuig zouden missen, maar gelukkig hebben we deze met veel rennen op een kleine vijf minuten gehaald. We waren met negen mensen en sliepen in een prima hostel die middenin de shouks lag (de centrale gigantische markt in Marrakesh). We bleven in totaal drie nachten en besloten om de tweede en de derde dag een tweedaagse excursie door de Atlasbergen en de woestijn te maken. Bokhyan kende een meisje daar die ons naar een toeristenbureau gebracht had en daar hebben we veel gedoe mee gehad. Via ons hostel kon je namelijk ook excursies doen en die waren ontzettend pissig dat we niet bij hun geboekt hadden. De vriendelijkheid waarmee we bij aankomst ontvangen werden duurde dus helaas niet lang.Het vertrek ging op z’n Marokkaans als ik dat zo mag zeggen. We zouden om zeven uur vertrekken en om half acht stonden we nog steeds met onze tasjes te wachten zonder dat er iemand te zien was. Om acht uur kwam er eindelijk eens iemand aanlopen en konden we onze spullen in een busje leggen. Vervolgens zaten we nog een half uur in de bus zonder ook maar een enkele uitleg waarom we niet vertrokken. Goed..De excursie zelf was echt super gaaf. We zijn met het busje het Atlasgebergte door gereden om uiteindelijk in de woestijn uit te komen. Tussendoor zijn we bij wat plaatsjes gestopt, onder andere bij een dorpje waar de Gladiator is opgenomen. Bij zonsondergang kregen we allemaal een kameel en zijn we daarmee 1,5 uur door de woestijn gehobbeld tot we bij onze tenten bij de Berbers aankwamen. Moet er niet aan denken om de hele dag op zo’n beest rond te rijden, dat is echt zeer oncomfortabel. Die nacht kookte een berberfamilie voor ons en sliepen we in twee grote tenten onder de stinkende kamelendekens. De sterrenhemel was echt prachtig. Ik heb nog nooit zoveel heldere sterren bij elkaar gezien. De Berbers hadden een kampvuur gemaakt en zongen Berberliedjes voor ons. Uiteindelijk kwam het erop neer dat we de hele nacht rond het kampvuur gezeten en gedanst hebben en er afwisselend Amerikaanse, Spaanse, Portugese en Berberliedjes gezongen werden. Ik wilde nog dapper beginnen aan ‘Ik heb een tante in Marokko’, maar aangezien ik de enige Nederlandse was ben ik daar maar vanaf gestapt.

De volgende ochtend zijn we op de kamelen weer terug gehobbeld naar ons busje. De kameel van de terugweg was een stuk prettiger dan die van de heenweg. Die vond namelijk de kameel voor ons nogal leuk en de brullende geluiden en het getrappel dat daarbij hoorde was best wel spannend. Vooral toen dat beest ineens begon te rennen kneep ik hem even. Heel fijn, pikdonker, nergens lichten dus je ziet ook helemaal niks en ineens begin zo’n kameel te rennen… In een klein dorpje op de terugweg woonde een Marokkaanse jongen met een vriend in Nederland en hij vroeg me of ik een kaart in het Nederlands voor hem wilde schrijven. Nou prima. Ik had echter wel Bokhyan meegesleept zijn winkel in omdat ik het anders een beetje eng vond. Hoor ik hem ineens aan Bokhyan vragen hoeveel kamelen hij voor de blonde Fatima wil hebben. Toen heb ik daar een stokje voor gestoken al had ik achteraf gezien wel willen weten hoeveel kamelen ik waard ben.

Op de terugweg deelde Lorraine en ik een taxi die ons voor 20 Duram naar het vliegveld zou brengen. Natuurlijk probeerde hij ons te naaien en eiste hij bij het vliegveld 20 Duram per persoon in plaats van totaal. Dat wilden we hem niet geven omdat we in die drie dagen alweer genoeg genaaid waren en toen startte hij de auto ineens weer en begon hij te rijden. Toen hebben we gezegd dat hij moest stoppen en deden we alsof we het geld pakte. We spraken af om op het teken onze tas te grijpen en heel hard uit die taxi te rennen. Ik gooide ondertussen snel die 20 Duram op de voorbank en we rende naar buiten. Wat iets minder prettig was, was dat die taxichauffeur woedend achter ons aan kwam rennen en keihard tegen ons begon te schreeuwen dat we hem niks betaald hadden. ‘Er ligt niks op de voorbank, kom maar kijken’. Het gehele vliegveld keek naar ons en we zijn snel door de douane gegaan zodat hij ons niet meer kon volgen. Marokko is prima, maar dan bij voorkeur de woestijn.

Sorry dat het even duurde, maar ik ben heel druk bezig geweest. Vanaf nu zal ik proberen wat vaker een berichtje te plaatsen. Goed, de intensieve taalcursus is inmiddels al bijna voorbij. We hebben onze tussentijdse examens al gehad (9,2 en 8,6 maar dat betekent niet dat ik nu Spaans spreek:P) en dinsdag hebben we onze eindtoets. Op 8 februari begint de studie zelf en kom ik dus weer in een andere klas terecht. Erg jammer want deze klas is ontzettend leuk.

Vooral de Koreaan Bokhyun is ontzettend grappig. Gister ben ik met hem naar de intercambio geweest (met een groep internationale / Spaanse studenten in een café afspreken en socializen). En hij ging al het Spaans dat we tot nu toe geleerd hebben oefenen. Dat betekende dus dat er ineens uit het niets een vraag uitkwam als ‘Hou je van zingen?’ of ‘ik ga uit zodat ik een vriendin kan ontmoeten’. Heel erg grappig. En in Korea hebben ze in restaurants een knop op tafel en als je daarop drukt dan komen ze je bier brengen. Omdat hij die hier niet kon vinden schreeuwde hij heel hard ‘CAMARERO!!!!’ (ober) door het restaurant en daarbij klapte hij in zijn handen. De rest van ons wisten niet hoe snel we hem daarmee moesten laten stoppen want dat is hier natuurlijk erg onbeleefd. In Korea is dat normaal, vooral dat handen klappen kan in mijn ogen echt niet, maar goed. Het zorgt voor grappige situaties. De lerares op school noemt hem steeds ‘You’. In het begin snapte we niet waarom ze ieders naam wist en Bokhyan steeds You noemde. Dat vonden we best wel flauw van haar. Maar dat is dus zijn achternaam en hij heeft haar nooit vertelt dat hij eigenlijk Bokhyan heet.

Verder hebben we ongeveer een of twee keer per week een excursie vanuit school naar bijvoorbeeld het Palacio Real, Museo del Prado of el Senado. Dat is ook erg leuk want op die dagen gaan we meestal samen in de stad lunchen, daarna mee met de excursie en we eindigen vaak in een bar om nog een drankje na te doen. Op woensdag is het 1 euro dag in een restaurant in de buurt dus tot nu toe zitten we daar elke week om goedkoop te eten/drinken. (En het is nog wel lekker ook.) Daarnaast gaan we vaak ’s avonds nog ergens wat drinken en in mijn huis is het elke avond feest, dus tijd om me te vervelen heb ik nog niet gehad.

Deze week heb ik de koelkasten in dit huis schoongemaakt. Nou dat is dus echt nog nooit gebeurd. Er kwam altijd zo’n nare lucht uit die koelkasten. Ik heb iedereen in het huis gevraagd wat zijn eten was en er bleken een heleboel dingen in te staan die van ‘niemand’ waren. Oftewel, van studenten die lang geleden uit dit huis vertrokken zijn. Ik heb planken vol dingen uit 2005 weg gegooid en daar zat ook groente, fruit, bakjes etensresten die nooit meer opgewarmd zijn en kaas bij. Je wilt niet weten hoe dat eruit ziet als het al vijf jaar in een koelkast staat. De bodem van de groentela lag vol met kakkerlakken die vastgekleefd waren in een ondefinieerbaar goedje. Ik heb nog nooit zoiets smerigs gezien.

Volgende week woensdag tot en met zaterdag gaan we met negen mensen naar Marrakesh in Marokko. En die zaterdag komt mams hier ook aan. Ik ga met zes Amerikanen, de Koreaan en iemand uit Finland. Dus ik ben benieuwd. Die week daarna is mams er dus en die week daarna gaan we een lang weekend naar Cadiz in het zuiden van Spanje om Carnaval te vieren. We gaan met elf mensen en hebben twee appartementen aan het strand met een zwembad erbij. Cadiz is de derde grootste stad in de wereld qua Carnaval, dus dat wordt vast een leuk  feestje.

Hallo allemaal!

Ik ben inmiddels bijna een weekje in Madrid dus hoog tijd voor het eerste weblogberichtje. Na honderd keer de koffer in en uit gepakt te hebben vanwege te veel kilo’s bagage, bleek er op Schiphol toch nog drie kilo te veel in te zitten. (Onze weegschaal klopt blijkbaar niet, dat betekent ook dat ik ineens drie kilo zwaarder ben dan ik dacht te zijn…) En ik mocht maar 1 stuk handbagage mee en ik had er twee, top. Ik kreeg twee opties: 90 euro bij betalen of spullen achter laten. Gelukkig blijkt er nog een verborgen optie drie te zijn. (Let op, hier gaan jullie van leren.) Want als je zo’n ’see buy fly’ tas op Schiphol haalt en daar je tas in schuift mag deze wel mee. Beetje apart, maar je mag zoveel kilo’s meenemen als je wilt, als je het maar op Schiphol gekocht hebt. Of als ze denken dat je het op Schiphol gekocht hebt… Beetje krom, maar zo kon alles dus toch mee.

Ik woon nu met 5 jongens in een studentenhuis in het centrum van Madrid. Het zijn allemaal Erasmusstudenten uit Italie, Frankrijk, Marokko en Oostenrijk. Ze zijn heel gezellig. Overdag slapen ze, maar ’s avonds eten we samen en blijven we vaak in de woonkamer hangen om een drankje te doen, te pokeren of te tafeltennissen (multifunctionele eettafel:P). Ik eet hier echt super gevarieerd. De jongens hebben namelijk maar liefst twee recepten in hun kookboek staan: pasta en pizza. Gelukkig heb ik mijn hagelslag en Beemsterkaas nog. Ik pas me al redelijk aan aan de Spaanse etenstijden (22.00-23.00 uur beginnen met eten is heel normaal). Maar de jongens in mijn huis zijn heel sociaal, dus als ik eerder trek heb dan koken ze eerder voor me. (Ik heb nog geen pan hoeven aan te raken, hoe fijn is dat?) Vanavond kook ik, maar dat wordt dus geen pasta maar aardappels haha. In huis geldt de regel om Spaans te spreken onderling, maar de eerste week mag ik gelukkig nog Engels praten. Mijn kamer is prima, maar ik wil toch wel graag een raam dus ik verhuis in februari door naar een andere kamer in het huis.

Op school zitten vooral heel veel Amerikanen. Ik denk dat minstens de helft van alle Erasmusstudenten uit Amerika komt. Ze wonen allemaal bij gastfamilies, waar ik hele verschillende verhalen over hoor. Het ene gezin is heel aardig en gastvrij en een ander meisje is vegetarisch maar moet nu weer vlees eten omdat haar gastfamilie daar geen rekening mee wil houden. Ze moeten ook om bepaalde tijdstippen thuis zijn omdat dan de lunch/snack/het avondeten klaar staat. Ik ben blij dat ik dat niet hoef. Voor de meesten is het hun eerste keer in Europa en willen ze ook gelijk naar Nederland/Italie/Griekenland enz. want dat is nu toch ‘dichtbij’.

Het mensen leren kennen en een sociaal leven opbouwen in Madrid gaat heel erg snel. Er is nog geen dag geweest dat ik dacht, nou wat zal ik eens gaan doen. Vrijdag ging ik stappen met vijftien Amerikanen een Chinees en een andere Nederlander. Gister ben ik met mijn huisgenoten mee geweest naar een verborgen kraakbar. Het is eigenlijk een huis dat tegelijkertijd dienst doet als een bar. Een van de Marokkaanse jongens kende er iemand dus wij mochten ook naar binnen. Het zit verscholen achter een hek en geblindeerde ramen in een klein steegje vlakbij mijn huis. Ik zou het zelf nooit gevonden hebben. Het is echt zo’n kraakhuis met knuffels en ladders aan de muur, vreemde kunst?objecten en gevuld met de undergroundscene van Madrid.

Nou, ik ga weer stoppen want ik ga de stad in. In Madrid is namelijk deze week de Rebajas (uitverkoop) begonnen. Dus ik heb weer een mooi moment uitgekozen om aan te komen haha.

xxx

Hallo allemaal!

Sinds ik weer terug ben in Nederland is er vrij weinig gebeurd op deze site. Inmiddels staan alle foto’s erop, maar ik heb niet meer geschreven.

 Vandaar even dit korte berichtje, de site blijft wel actief, maar op dit moment ben ik nog even aan het bedenken wat ik er precies mee ga doen. Dus als jullie mijn site nog eens gaan bekijken, en dit berichtje lezen, dan weten jullie dat.

xxx

Raar maar waar, we hebben weer voet op Nederlandse bodem gezet. Na een reis van maar liefst 38 uur!!!! (we leven toch niet meer in de Middel Eeuwen??!!) kwamen we aan op Schiphol waar we weer werden welkom geheten door onze lieve familie en vriendjes.

 Het afgelopen jaar is niet normaal snel gegaan en we vinden het ontzettend jammer dat het alweer voorbij is. Nu gaat het echte leven weer beginnen: Pepijn gaat maandag weer aan het werk, en ik moet nog een baantje zien te vinden  (Bah, bah BLEGH!!).

De foto’s van Nieuw-Zeeland worden nu online gezet en de site blijft gewoon in de lucht. Dus ik zal hier zo nu en dan wat berichtjes en foto’s op plaatsen.

Op dit moment zitten we in Rotorua, een plaatsje met veel vulkanische activiteit. We liepen net door een park met hot springs en kokende modderpoeltjes toen we een vogeltje op straat zagen liggen. Hij was aangereden en lag op z’n rug. “Volgens mij leeft hij nog”, zei Pepijn. We liepen naar het beestje toe en zagen hoe het diertje angstig om zich heen keek. Tijd voor de dierenambulance.

We liepen naar het eerste en beste huis dat we konden vinden om daar het telefoonnummer van de dierenambulance te vragen. Het huis bleek een afkickcentrum voor aan drugs- of alcoholverslaafden Maori’s te zijn. We werden flink aangestaard door de aanwezigen Maori’s en waren blij toen de receptioniste het nummer eindelijk gevonden had. De dierenambulance zou zo snel mogelijk komen.

Nadat we gebeld hadden liepen we weer terug naar het vogeltje. We waren er zo’n 15 meter vanaf toen er een busje het park in reed, precies over het vogeltje heen….

We renden er naartoe en zagen dat het busje de door ons gebelde dierenambulance bleek te zijn. De vrouw stopte en we vertelden haar dat ze zojuist over haar patiënt heen gereden was. “Ow, shit,” antwoordde ze. “Nou ja, bedankt voor het bellen”. “Ja, jij ook bedankt hè?” dacht ik boos. Het vogeltje was dood….

Het is hier zoooooooooooooo koud!!!!!!!!!

Ik heb mezelf aan een vlieger laten vastbinden en ben toen van een berg afgerend! A.k.a. hanggliden!

De berg was 1800 feet hoog, dus dat is ongeveer 600 meter, en ik had van te voren geen flauw idee hoe hoog dat was, maar dat is dus best hoog. Ik was dus ook wel een beetje zenuwachtig toen ik naar beneden keek.

Ik had verwacht dat je met hanggliden gewoon een stuk rechtdoor rent, tot er op een gegeven moment geen berg meer is, en je dus als het ware “de lucht in rent” en je dan blijft zweven. Nou, zo ging dat dus niet.

Je moest een stuk van de berg afrennen en die berg was #%@ steil, met allemaal grassen en uitstekende stukken steen. Ik zag mezelf dus al rennen, struikelen en met de punt van die hangglider in de grond blijven steken. Gelukkig gebeurde dat niet, het ging eigenlijk best soepel. Na een klein stukje rennen trok de hangglider ons al omhoog en hoppa, ik vloog!

Ik had een soort trapeze in m’n hand waar ik m’n voeten op moest zetten als we eenmaal in de lucht waren. Toen de instructeur zei dat ik dat moest doen drong het helemaal niet tot me door, “wauw ik vlieg” dacht ik alleen maar. Pas bij de tweede keer besefte ik dat ik wat moest gaan doen.

Toen ik net lekker van het uitzicht zat te genieten zei de instructeur “en nu ga ik je bang maken”, ik zei hem dat dit niet nodig was, maar hij begon al met z’n hangglidingstunts. Nou, dat was eigenlijk wel heel erg gaaf. We vlogen een stuk steil omhoog en daarna maakte hij een duik recht op de grond af. Na nog wat bochten en draaien en ander geks vlogen we weer op de grond af. Dit keer om te landen.

We schoten een heel stuk door het weiland voordat we tot stilstand kwamen, (gelukkig geen koeienvlaaien gezien), de instructeur had echter wel een hap gras in zijn mond haha.

Één ding is zeker, vliegen is echt super gaaf en ik wil het zeker nog eens doen!!!